close
  • donderdag 23 september
Reizen

Jeanette in Mexico: ‘Soms voelt het alsof ik achter de begonia’s zit’

Jeanette in Mexico: ‘Soms voelt het alsof ik achter de begonia’s zit’

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige keer vertelde ze over het feit dat het vijf jaar geleden was dat ze Nederland voorgoed verliet om haar leven als digitale nomade te beginnen.

Eindelijk kon ik afgelopen week mijn ID kaar tophalen bij het Mexicaanse Immigratiekantoor. Dat heeft 8 maanden geduurd voordat die kaart klaar was. Mijn eerste aanvraag, vorig jaar duurde ruim 9 maanden, dus het was deze keer ietsje sneller. Gelukkig is dit de laatste keer tot 2023, dan verloopt deze vergunning. Ik kan in 2023 een permanente verblijfsvergunning aanvragen en daarna hoef ik nooit meer.

Soms voelt het alsof ik achter de begonia’s zit

In de verlengingsaanvraag en de wachttijd speelt natuurlijk ook de Mexicaanse lockdown omtrent COVID-19 een rol in het “blijven hangen” in Playa del Carmen. Een lockdown in Mexico betekent echt thuisblijven en alles zit dan dicht en is afgesloten, zelfs het strand en de parken. Daar waar Nederlanders zuchten onder de herinneringen aan hun lockdown, moest ik heel hard lachen over die maatregel. Dat is geen lockdown! Lockdown is als het verboden is om op straat te komen, als de politie en het leger je maant om naar huis te gaan als je boodschappen wilt doen en dat je niet eens je wijk uit kunt vanwege controleposten die je geen doorgang verlenen omdat je geen “noodzakelijk beroep” uitoefent.

Ik ben dan ook helemaal niet verbaasd dat met de Nederlandse aanpak van het Coronavirus nu alle cijfers weer omhoog vliegen en er nu pas maatregelen overwogen worden die hier in Mexico vanaf dag een gelden en nu als “normaal” in het dagelijks leven en straatbeeld ingebed zijn. Maar Coronavirus terzijde, als ik alles van te voren had geweten over de trage werking van het Immigratiekantoor hier in de staat Quintana Roo. was ik mijn Mexicaanse avontuur niet in Cancun en Playa del Carmen gestart, maar ergens anders in Mexico waar de wachttijden niet zo lang zijn.

Plannen maken en vooruitkijken

De tijd in Playa heb ik niet stilgezeten. Er is genoeg gepland. De motor-reis wordt voorbereid natuurlijk.  Er is een lange lijst van spullen die gekocht moeten worden, al dan niet buiten Mexico. Die worden dan via een PO box in de USA opgestuurd. Samen met mijn zoon, die deze motortocht voor grote delen samen met mij gaat rijden, spit ik urenlang websites door en staar naar YouTube filmpjes over de geadviseerde uitrusting voor een maandenlange reis door Mexico.

De droom om op de motor Playa del Carmen uit te rijden heb ik losgelaten en bijgesteld. Ik reis het eerste deel van mijn reis met het openbaar vervoer. Korte stukken met de bus en de lange afstanden met een nationale vlucht. Merida, Veracruz en daarna zie ik wel weer.

Op de korte termijn?

De komende dagen in het teken staan van uitademen. Opgelucht ademhalen, want het zit toch constant in je achterhoofd die vage verblijfsstatus. Ik ga uitzoeken hoe het zit met de regels omtrent COVID in Merida. De staat Quintana Roo is geel en heeft op weg naar groen al heel veel vrijheid. De staat Yucatan is nog oranje en heeft nog heel veel beperkingen.

Toch ben ik erg toe aan een ander behangetje en wil ik graag weg uit deze toeristische beton-zee vol drugsverkopers. Ik denk dat ik begin november, na de Dia de Los Muertos een weekje ga om de stad te verkennen en daarna, als mijn nieuwe laptop die ik heb besteld is aangekomen wil ik naar Merida verhuizen. Het mooiste zou zijn als dan mijn oude laptop al verkocht is, dat scheelt een boel gesleep.

Ik bestelde twee weken geleden een nieuwe laptop, want mijn Macbook Air begint wat te zuchten en steunen onder al het video-bewerken. Maar omdat ik een Amerikaans toetsenbord wil, moest er een laptop besteld worden. Ik hoop dat hij snel komt, ten eerste krijg ik een Macbook pro, met een snellere processor en meer werkgeheugen en een beter beeldscherm, het zal een hele vooruitgang zijn dus. Door de lage peso koers had ik een forse korting op mijn aankoop.

Tropische Storm Gamma en Orkaan Delta

De afgelopen maand zat ik op een nacht in diepe duisternis, te luisteren naar een gierende orkaan die langs mijn huis brulde. Echt, ik heb mijzelf belooft nooit meer op een uitstekende hoek van een appartementencomplex een huis te huren. Ik kreeg zoveel water binnen en het was zo eng. Het was de tweede keer in drie dagen tijd, dat er een storm overtrok. En hoewel Gamma minder erg was dan Delta, die een orkaan van de vierde categorie bleek toen hij aan land kwam, waren beide stormen erg ontwrichtend en vooral beangstigend.

Vooral toen de stroom uitviel en mijn contact met vrienden op het internet verbrak. Toen was ik helemaal geïsoleerd in het donker in een wereld vol onbekende geluiden die niet geruststellend klonken. Er bonkte van alles over het dak en tegen de muren en de ramen klapperden in de kozijnen terwijl het water er onderdoor stroomde. Vlak voor alles uitviel postte ik op Facebook: Dit is een uniek moment voor jullie jongens, ik die nooit bang ben geef nu toe dat ik vreselijk bang ben.

Dagenlang werden we gewaarschuwd en iedereen nam voorzorgsmaatregelen. Lange rijen in de winkels voor voedsel en water. Het was heel onheilspellend allemaal. Maar als dan de volgende dag, na de storm,  de regen stopt en de wind gaat liggen, en in de late avond stroom en water het weer doet, als je langs alle omgewaaide bomen en afgerukte takken loopt overdag, terwijl je door ondergestroomde straten waadt, dan denk je: Ach, het valt wel mee.

Een maand vol emoties

De mens vergeet zo snel. Ik heb inmiddels menig aardbeving, orkaan en tropische storm doorgemaakt en zelfs een heuse vulkaanuitbarsting, een kleintje maar toch een echte vulkaanuitbarsting. Ik zat in een hotelkamer in Legazpi in de Filipijnen, met als specialiteit dat ik de vulkaan kon zien, geloof me, zo’n lava stroom in de nacht is een heel eng onheilspellend gezicht en als zo’n vulkaan dan een burp laat en al dat vuur de lucht in gaat, en de aarde trilt onder dat geweld, dan heb je ook een gevoel wat de grenzen van fascinatie overschrijdt en richting oerangst gaat.

Het was een maand vol emoties en ze zijn van de ene kant van de schaal naar de andere gevlogen, van angst naar opwinding en blijdschap over vooruit kunnen. En alles er tussen in. Zo deed ik een uurtje voor de storm losbarstte nog een radio interview voor Post voor Holland. Ik heb nog een paar dates gehad en de emotionele beslissing genomen dat ik dat niet meer ga doen voorlopig. Het kost gewoon teveel energie en doet rare dingen in mijn hoofd al die mannen en hun bijzondere wensen en eisen. D’r was een schietpartij achter mijn huis, midden onder het werk werd ik opgeschrikt door een serie droge knallen, waarna er blijkbaar een enorme klopjacht in de stad gehouden is om de daders te vangen. Terwijl de technische recherche de buurt uitkamde en de plaats van delict onderzocht.

Mijn leven is best eentonig zo opgesloten in Playa del Carmen, maar nooit saai. Hoewel ik heel vaak het gevoel heb achter de begonia’s te zitten, is dat verre van de waarheid. Maar man wat ben ik opgelucht dat die ID-kaart er eindelijk is!

Geschreven door: Redactie

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Volg ons via Facebook