close
  • donderdag 24 januari
Nostalgie

Word jij net als Annie M.G. Schmidt op het oog fantastisch ouder?

Word jij net als Annie M.G. Schmidt op het oog fantastisch ouder?

Annie M.G. Schmidt schreef niet alleen prachtige kinderversjes, maar ook gedichten voor volwassenen. Ook die getuigen van de humoristische blik en een nuchterheid die zo typerend was voor Annie. Zo schreef ze bijvoorbeeld over ouder worden, met daarin de geweldige zin: ‘maar ik ben nog fantastisch goed…zo op ’t oog’.

Lekker rustig

Door het verlies van haar gezichtsvermogen werd het schrijven voor haar steeds moeilijker. Toch vond ze ouder worden minder erg dan ze had gedacht. Annie: “Als je mij vroeger verteld zou hebben, je kan niet meer lezen, dan zou ik gedacht hebben, dan ben ik maar liever dood. Tot dat blijkt dat je zoveel compensatie krijgt daarvoor, dat je denkt, ja, ik vind eigenlijk het leven nog altijd heerlijk. Ik doe gewoon wat ik zelf leuk en lekker vind. Ik hoef niks meer te scheppen of te bedenken. Lekker rustig.”

Veel roken

Dankzij een bril met loep loste ze nog vele cryptogrammen op en dat ze niet meer kon lezen compenseerde ze met luisteren naar de radio en naar muziek. Zo bleef ze op de hoogte van wat er speelde in de wereld. Bij Ivo Niehe sprak ze over doodgaan en dat ze daar niet bang voor was. “Ik vind het precies als geboren worden; iets wat bij het leven hoort. Voordat je geboren was, was er niks en nadat je overlijdt is er ook niks. Maar het leven zelf is al heel wat.” Toen haar gevraagd werd hoe je het beste oud kunt worden, zei ze: “Om te beginnen moet je, geloof ik, veel roken.”

Genoeg geweest

Toch werd ook voor Annie het leven zwaarder. Ze kreeg hart- en longklachten, werd blind en kon bijna niet meer lopen omdat ze haar heup brak en pijn hield. Ze schuifelde met een looprekje door het huis en werd steeds afhankelijker van anderen. Dat vond ze moeilijk. Ze zei ooit: “Als ik echt een plant word; doe dan maar wat in mijn chocola.” De dag na haar 84e verjaardag koos ze er zelf voor dat het genoeg was geweest. In haar woorden: “Ieder verhaal eindigt gelukkig, als je maar vroeg genoeg ophoudt.”

Wat overbleef was haar prachtige werk en haar bijzondere kijk op de dingen:

Met mij is er totaal niets aan de hand.
Ik ben nog fit van lijf en van verstand.
Wel wat artrose in mijn heup en in mijn knie.
Als ik me buk, is het net of ik sterretjes zie.
Mijn pols is iets te snel, mijn bloeddruk wat te hoog,
maar ik ben nog fantastisch goed… zo op het oog.

Met de steunzolen die ik heb gekregen,
loop ik weer langs ‘s Heerens wegen,
kom ik weer in winkels en ook op het plein.
Wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen
en over vroeger wat te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer wat het was
en ben ik weer vergeten wat ik gisteren nog las.
Ook heb ik steeds meer last van mijn ogen
en mijn rug raakt langzamerhand wat meer gebogen.
Mijn adem is wat korter, mijn keel is vaak erg droog,
maar ik ben nog fantastisch goed… zo op het oog.

Het leven is zo mooi, het gaat zo snel voorbij.
Als ik kijk naar foto’s, over vroeger van mij,
dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren.
Wilde ik mooie schoentjes, moest ik daar heel lang voor sparen.
Ik ging fietsen en wandelen, overal heen.
Ik kende geen moeheid, zo ‘t scheen.
Nu ik ouder word, draag ik vaak blauw, grijs en zwart
en loop ik heel langzaam, vanwege het hart.
Doe het maar op uw gemak, zei de cardioloog,
u bent nog fantastisch goed… zo op het oog.

De ouderdom is goed, ja begrijp me wel,
maar als ik niet slapen kan en ik schaapjes tel,
dan twijfel ik of het wel waar is
en of schaapjes tellen niet wat raar is.
Mijn tanden liggen in een glas met water,
mijn bril ligt op de tafel even later.
Mijn steunkousen naast het bed op de stoel.
U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei mijn pedagoog.
U bent nog fantastisch goed… zo op het oog.

‘s Morgens, als ik ben opgestaan
en eerst de afwas heb gedaan,
lees ik het nieuws in de krant.
Het werk in huis doe ik naderhand.
Ik doe de ramen, ik stof wat af,
ik kom tijd te kort, staat u niet paf?
Wel gaat alles wat traag,
heb na het eten wat last van de maag.
Maar ik wil niet zeuren, want het mag,
het is heel normaal bij de oude dag.
Aanvaard het rustig, zei de psycholoog.
U bent nog fantastisch goed… zo op het oog!

 

Bron: http://annie-mg.com/biografie/

Foto: Wikimedia

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Volg ons via Facebook