f De frustraties van Nicole, die op haar 58ste moest solliciteren
close
  • vrijdag 21 september
Pensioen

De frustraties van Nicole, die op haar 58ste moest solliciteren

De frustraties van Nicole, die op haar 58ste moest solliciteren

Nicole Wanten (66) reageerde op ons artikel ‘Het verliezen van je baan is een rouwproces’. Samen met de berichtgeving over de verhoging van de pensioenleeftijd, bleek dit haar enorm te raken en we gingen met Nicole in gesprek. Haar verhaal. 

“Ik heb werken altijd heerlijk gevonden. Na eerst kantoorwerk te hebben gedaan, ben ik jarenlang verkoopster en kassière geweest bij verschillende bedrijven, de laatste veertien jaar bij een en dezelfde baas, een kledingbedrijf. Ik werkte er met veel plezier, had leuke contacten met collega’s en er leek geen vuiltje aan de lucht, totdat de kledingketen failliet ging. Sommige filialen werden overgenomen, maar ‘ons’ filiaal werd van de ene op de andere dag gesloten en ik werd op mijn 58ste ontslagen.”

Vol goede moed sloeg Nicole aan het solliciteren

Nicole besloot echter niet bij de pakken neer te zitten. Ze bleef optimistisch en sloeg na een korte vakantie samen met haar man, vol goede moed aan het solliciteren. Iedere week opnieuw. 

“Ik solliciteerde met het grootste gemak. Ging alle supermarkten langs en schreef brieven. Ik had veel ervaring, had met de nieuwste kassa’s gewerkt, dus een baan zou ik wel snel vinden. Tenminste, dat dacht ik. Mijn man waarschuwde me echter dat dat best eens moeilijk kon worden en voorspelde dat ik mijn klap nog zou krijgen. Eerst meende ik dat dat wel mee zou vallen en dat ik wel een baan zou vinden, maar na twee jaar zonder succes solliciteren, raakte ik steeds somberder en lag een depressie op de loer.” 

‘Om maar niet te zeggen dat ze me eigenlijk te oud vonden’

“Ik kreeg afwijzing op afwijzing. Dan weer zou ik te weinig ervaring hebben, dan weer paste ik niet in het team. Allerlei argumenten om maar niet te zeggen dat ze me eigenlijk te oud vonden. Nu weet ik ook wel dat ik niet de jongste meer ben, maar ik ben een verzorgde vrouw en capabel genoeg om een nieuwe baan aan te kunnen. Maar het is me niet gelukt.”

Pensioen

“Mijn man heeft me daarop door een enorm moeilijke periode heen gesleurd. Zonder hem had ik het niet gered. Ik heb een Belgisch paspoort waardoor ik tot een aantal jaren terug nog op mijn zestigste in België pensioen kon aanvragen. Dat heb ik uiteindelijk maar gedaan. Wel met het gevolg dat mijn man, inmiddels 75 jaar, op zijn AOW gekort wordt. Een vetpot is het bij ons dus niet.” 

‘Ik had enorm graag tot mijn 65ste gewerkt’

“Ik had enorm graag tot mijn 65ste gewerkt, desnoods tot mijn 67ste. Ik kom nu nog maar weinig onder de mensen, dat is ook een beetje mijn aard, maar mijn wereld is echt een stuk kleiner geworden. Nu iedereen mogelijk door moet werken tot z’n 67ste gaat dat nog echt problemen geven als je je baan kwijt raakt op bijvoorbeeld je 58ste zoals mij overkwam. Dan moet je mogelijk nog jaren door solliciteren en als je dan niet aan de bak komt, is dat enorm frustrerend.” 

Het artikel over het effect van baanverlies

Uit onderzoek naar het effect van zo’n verlies blijkt dat het vaak tot angst, depressie en lusteloosheid leidt. Uit ons artikel: …Kortom, het is een rouwproces waar je doorheen gaat. Je voelt van alles: schaamte, verdriet, teleurstelling en boosheid. Want hoewel het in de meeste gevallen pure pech is, zie je het toch ook als falen. Je voelt je aan de kant geschoven en alle zekerheden vallen weg. Als ze nu ineens zonder je kunnen, wat voor toegevoegde waarde heb je dan al die jaren gehad? Kortom, ontslag komt over het algemeen keihard binnen en raakt je in je hart.

Het volledige artikel ‘Het verliezen van je baan is een rouwproces’ is hier te lezen. 

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Volg ons via Facebook